همه ما ممکن است در طول زندگی، جای زخمی، بخیهای یا حتی جوشهایی روی پوستمان باقی مانده باشد که به مرور زمان تبدیل به اسکار پوستی شدهاند. اسکارها، همان ردهای ماندگاری هستند که پس از آسیب دیدن پوست ایجاد میشوند و گاهی ظاهر آنها میتواند بر اعتماد به نفس ما تاثیر بگذارد. برخی اسکارها کمرنگ و سطحی هستند و بهمرور محو میشوند، اما بعضی دیگر، بهخصوص اگر عمیق یا برجسته باشند، ممکن است نیاز به درمان داشته باشند. ما در این مقاله، به آشنایی با روشهای درمان اسکار پوستی میپردازیم؛ از روشهای سادهتر مثل استفاده از پمادها گرفته تا تکنیکهای پیشرفتهتر مانند لیزر، میکرونیدلینگ و سلولهای بنیادی. اگر شما نیز از جای زخم یا جوش روی صورت یا بدنتان ناراحت هستید و به دنبال راهی برای کاهش یا بهبود ظاهر آن هستید، این مطلب میتواند دید روشنی از گزینههای درمانی موجود در اختیار شما قرار دهد.
اسکار پوستی چیست و چه انواعی دارد؟
اسکار یا جای زخم، تکهای از بافت فیبری است که بدن پس از آسیب یا جراحت بر روی پوست ایجاد میکند تا ناحیه آسیب دیده را ترمیم کند. در واقع وقتی پوست زخمی میشود، بدن برای ترمیم ناحیه آسیب دیده، پروتئین کلاژن بیشتری تولید میکند. این بافت ضخیمتر بوده و به جای پوست نرمال مینشیند. ظاهر نهایی اسکار بسته به عمق و شدت زخم، نوع التهاب و واکنش بدن متفاوت میباشد، به همین دلیل انواع مختلفی نیز ایجاد میکند. برخی فرورفته و برخی برآمده بوده و برخی دیگر میتوانند بیشتر از مرز زخم ایجاد شده گسترش پیدا کنند. در ادامه انواع اسکار پوستی را از نظر ظاهر و ساختار، به 3 نوع اصلی تقسیم میکنیم:
1. اسکار برجسته (هایپرتروفیک)
این اسکار ظاهری برآمده دارد که با لمس پوست در محل زخم، به راحتی برجستگی آن حس خواهد شد و معمولا رنگ آن سرخ یا تیره است. این اسکار ممکن است به مرور زمان کمی صافتر شود. بعد از جراحی یا بریدگی عمیق پوست، اگر بدن در ترمیم زخم کلاژن زیادی تولید کند، این نوع اسکار ایجاد میشود.
2. اسکار فرورفته (آتروفیک)
ظاهر این اسکار گود و فرورفته است و مانند حفرههای کوچک بر روی پوست ظاهر میشود. اغلب این اسکارها پس از ابتلا به بیماریهایی مانند آکنه شدید یا آبله مرغان ایجاد شده و در این نوع اسکار، بافت زیرین پوست (چربی یا کلاژن) را از بین میبرند. اگر پوست نتواند بافت از بین رفته را دوباره بسازد، جای زخم به صورت تو رفته باقی مانده و به رنگ ناحیه اطراف دیده میشود.
3. اسکار کلوئید
این اسکار نیز مانند اسکار هیپرتروفیک ظاهری برآمده و ضخیم دارد، اما برخلاف آن، میتوانند فراتر از زخم اصلی نیز رشد کنند و به نواحی اطراف گسترش پیدا کنند. به عنوان مثال پس از سوراخ کردن گوش یا بخیه در پوست، در برخی افراد اسکار کلوئیدی تشکیل شده و حتی چند برابر ناحیه اولیه رشد میکنند.
چه عواملی باعث ایجاد اسکار پوستی میشوند؟
اسکار پوستی نتیجه طبیعی ترمیم پوست پس از آسیب است که در برخی موارد، این ترمیم به گونهای انجام میشود که جای زخم روی پوست باقی میماند. عوامل متعددی بر ایجاد اسکار و شدت آن تاثیرگذارند که شامل موارد زیر میشوند:
- عمق و شدت زخم
- عفونت در محل زخم
- کشش پوست در اطراف زخم
- ژنتیک و نوع پوست
- زمان و نحوه مراقبت از زخم
- محل زخم روی بدن
- نوع آسیب
آشنایی با روشهای درمان اسکار پوست صورت و بدن
کلینیک جینا برای درمان تخصصی انواع اسکارهای پوست صورت و بدن از روشهای مختلفی استفاده میشود تا بر اساس شرایط اسکار، وضعیت پوست و محل به وجود آمدن جای زخم بهترین روش درمان انتخاب شود. این روشها شامل موارد زیر میشوند:
1. کورتون تراپی (Corticosteroid Therapy)
در این روش از داروهای کورتونی مثل تریامسینولون استفاده میشود تا التهاب بافت اسکار را کاهش دهند، تکثیر فیبروبلاستها مهار شده و ساخت کلاژن کاهش پیدا کند تا باعث صافتر شدن اسکار میشود. در این روش اغلب از تزریق داروهای کورتونی به ناحیه اسکار استفاده میشود تا التهاب آن کاهش پیدا کند. از این روش عموما برای اسکارهای برجسته مانند هایپرتروفیک و کلوئید استفاده میشود و باید چند جلسه تزریق ماهانه داشته باشید تا درمان به خوبی پیش رود.
- موارد کاربرد: اسکارهای کلوئید و هیپرتروفیک متوسط تا کوچک
- مزایا کورتون تراپی:
- کاهش حجم و قرمزی اسکار
- کاهش خارش و درد
- کمتهاجمی
- عوارض احتمالی کورتون تراپی:
- درد تزریق
- نازکی و آتروفی پوست محل تزریق
- تشکیل واریسهای سطحی، تغییر رنگ
- در صورت مصرف زیاد سیستمیک احتمال عوارض شدیدتر مانند سندرم کوشینگ وجود دارد.
- نکات مهم:
- نیاز به تکرار ماهانه و گاهی ترکیب با سایر روشها
- باید زیر نظر پزشک متخصص انجام شود تا دوز و عمق تزریق مناسب باشد
- پس از بهبودی اسکار، احتمال عود وجود دارد
2. کرایوسرجری (Cryosurgery)
در این روش از نیتروژن مایع در دمای بسیار پایین و یخزده استفاده میشود تا با کمک سرما، سلولهای اسکار را تخریب کرده و با تحلیل بافت اضافه، اسکار را صافتر میکند. اثرات درمان اسکار با کرایوسرجری، معمولا چند هفته تا چند ماه پس از انجام ظاهر میشود.
- موارد کاربرد: مناسب اسکارهای پینهای و کلوئید کوچک تا متوسط
- مزایا کرایوسرجری:
- روش غیر جراحی و سرپایی
- موثر در کاهش حجم اسکارهای برجسته
- عوارض احتمالی کرایوسرجری:
- بروز تاول و تاولزایی در محل سرد کردن
- درد گذرا هنگام انجام
- تغییر رنگ پوست در محل تماس با نیتروژن
- نکات مهم:
- ممکن است به چندین جلسه درمان نیاز باشد
- استفاده از این روش درمانی در نواحی حساس مانند لب و اطراف چشم، امکانپذیر نیست
- انجام کرایوسرجری باید توسط متخصص انجام شود
3. سابسیژن (Subcision)
سابسیژن نوعی جراحی کوچک (بدون برش جراحی) است که برای اصلاح اسکارهای فرورفته (آتروفیک) و چین و چروکها استفاده میشود. در این روش از یک سوزن مخصوص استفاده میشود تا با وارد شدن به زیر پوست، رشتههای فیبروتیک را ببرد. این رشتهها موجب کشیده شدن اسکار به لایههای زیرین پوست میشوند که با آزادسازی این رشتهها، پوست فرایند التیام را آغاز کرده و کلاژن جدید تشکیل میدهد و ناحیه اسکار برجستهتر میشود.
- موارد کاربرد: اسکارهای فرورفته ناشی از آکنه، زخم واریسلا(آبله مرغان) و زخم جراحی یا ضربه
- مزایا سابسیژن:
- رفع چسبندگی اسکار با یک جلسه و پر شدن آن
- قابل ترکیب با سایر روشها
- عوارض احتمالی سابسیژن:
- خونمردگی و تورم موضعی
- درد ناحیه تحت درمان
- خطر کم برای ایجاد اسکار هیپرتروفیک یا کلوئید جدید در محل درمان
- امکان بروز عفونت باکتریایی یا جوش در محل ورود سوزن
- تغییر رنگ موقت پوست
- نکات مهم:
- امکان نیاز به تکرار جلسات درمان و رعایت نکات بهداشتی
- معمولا برای اسکارهای بسیار عمیق یا آیس پیک (اسکارهای باریک و عمیق) استفاده نمیشود
4. لیزر تراپی (Laser Therapy)
این روش درمانی 3 نوع مختلف دارد که شامل موارد زیر میشوند:
لیزرهای ابلاتیو (لایهبردار)
این لیزر از پرتو انرژی برای تخریب لایه سطحی پوست و گرم کردن لایههای زیرین استفاده میکند تا تولید کلاژن را تحریک کند. با بهبود زخم و رشد مجدد پوست، ناحیه تحت درمان صافتر و سفتتر میشود. انواع لیزر ابلاتیو شامل لیزرهای CO2، اربیوم و سیستمهای ترکیبی هستند.
لیزرهای فراکشنال
در این روش به جای برداشت کامل پوست، ستونهای ریز آسیب حرارتی در پوست ایجاد میکنند. نتیجه این روش مشابه ابلاتیو است، اما دوره بهبود کوتاهتری دارد. انواع لیزر در این روش شامل لیزر CO2 فرکشنال و اربیوم فرکشنال میباشند.
لیزرهای غیر ابلاتیو یا رنگی
این روش غیر تهاجمی بوده و مانند ابلاتیو رشد کلاژن را تحریک میکند اما لایه بیرونی پوست را از بین نمیبرد. زمان بهبود در این نوع کوتاهتر بوده و از دو نوع درمان اربیوم (Er:YAG) و نور پالسی شدید (IPL) استفاده میشود؛ اما نتایج آنها نامحسوس است. به همین دلیل در اغلب موارد برای بهبود رنگ و قرمزی اسکار استفاده میشود.
- موارد کاربرد: بسیار متنوع؛ از اسکارهای خفیف تا متوسط آتروفیک، اسکارهای هیپرتروفیک و کلوئیدی، ضایعات رنگی یا سطحی
- مزایا لیزرتراپی:
- بهبودی چشمگیر اسکار
- لیزر CO2 به طور متوسط 43-80% بهبودی در عمق اسکار ایجاد میکند
- یکنواخت و صاف نمودن رنگ و بافت اسکار
- کاهش خارش یا درد اسکار
- عوارض احتمالی لیزرتراپی:
- قرمز
- متورم
- ملتهب و دردناک کردن پوست
- ایجاد آکنه موقتی (میلیا)
- عفونت و تغییر رنگ پوست
- ریسک افزایش تیرگی یا کمرنگ شدن رنگ پوست در افراد دارای پوستها تیره
- خطر بروز اسکار جدید در لیزر ابلاتیو
- نکات مهم:
- نیاز به چند جلسه درمانی با فواصل چند هفته
- نیاز به مراقبت خاص پس از ابلاتیو
- انتخاب نوع لیزر و تنظیم انرژی توسط متخصص انجام میشود
5. پلاسماتراپی (Plasma Therapy یا Plasma Pen)
پلاسماتراپی یا پلاسما پن روشی غیرتهاجمی برای بهبود ظاهر اسکارهای پوستی است که از انرژی پلاسما برای تحریک بازسازی پوست استفاده میکند. این تکنیک با ایجاد قوسهای الکتریکی کوچک، لایههای سطحی پوست را هدف قرار داده و با افزایش تولید کلاژن و الاستین، به کاهش وضوح اسکارهای ناشی از آکنه، جراحی یا سوختگی کمک میکند. این روش بدون نیاز به جراحی انجام میشود و دوره بهبودی سریعی دارد، بنابراین گزینهای مناسب برای کسانی است که به دنبال بهبود ظاهر پوست خود هستند.
- مزایا پلاسما تراپی:
- بهبود چشمگیر ظاهر اسکارهای ناشی از آکنه
- جراحی یا سوختگی
- غیرتهاجمی
- بدون نیاز به برش یا بخیه
- بهبودی سریع با دوره نقاهت کوتاه
- مناسب برای انواع پوست و نواحی مختلف بدن
- عوارض احتمالی پلاسما تراپی:
- احتمال بروز قرمزی
- تورم
- پوستهپوسته شدن موقت
- احساس سوزش یا ناراحتی خفیف بلافاصله پس از جلسه
- نکات مهم:
- ممکن است برای اسکارهای خیلی عمیق یا قدیمی اثربخشی محدودی داشته باشد
- ممکن است به چندین جلسه درمان نیاز باشد
- هزینه و آماده سازی نسبتا بالا
6. فتوتراپی (Phototherapy)
در این روش با استفاده از نور مرئی (نور قرمز یا مادون قرمز کم قدرت از LED) به پوست انرژی داده و موجب تحریک فرایند بازسازی میشود. این نور بر میتوکندری سلولهای پوستی اثر گذاشته و انرژی سلولی را افزایش میدهد تا تولید کلاژن و الاستین را بالا ببرد. نور قرمز LED بر بهبود زخم و کاهش احتمال ایجاد اسکار تاثیر مثبت دارد.
- موارد کاربرد: برای کمک به جلوگیری یا بهبود اسکارهای تازه (مانند پس از جراحی یا سوختگی) و بهبود اسکارهای قدیمی
- مزایا فتوتراپی:
- کاملا غیر تهاجمی
- بدون درد
- بدون نیاز به دوره نقاهت
- تحریک کننده کلاژن طبیعی پوست
- عوارض احتمالی فتوتراپی:
- بسیار نادر است و قابل توجه نمی باشد.
- نکات مهم:
- نیاز به جلسات متوالی برای نتیجه بهتر
- به صورت کمکی و همراه روشهای دیگر به کار میرود
7. کربوکسی تراپی (Carboxytherapy)
گاز CO2 پزشکی به زیر پوست تزریق میشود تا باعث گشاد شدن فوری رگهای خونی شود. این کار باعث افزایش جریان خون و اکسیژن رسانی به بافت میشود و ترمیم طبیعی پوست را تقویت میکند. همچنین با تحریک ترشح فاکتورهای رشد و سلولهای فیبروبلاست، تولید کلاژن و شکلگیری رگهای جدید را نیز ممکن میکند. با وارد شدن فشار گاز CO2 به پوست، بافت اسکار نرم شده و پس از انجام چندین جلسه کربوکسی تراپی، مساحت اسکار کوچکتر شده و رشتههای کلاژن جدید تشکیل میشود.
- موارد کاربرد: انواع اسکار در هر ناحیهای از بدن، به ویژه اسکارهای قدیمی با گردش خون ضعیف
- مزایا کربوکسی تراپی:
- روش نسبتا بیخطر برای تحریک بازسازی بافت
- نرمتر شدن بافت اسکار و یکنواختتر شدن رنگ آن
- تزریق با دوز کنترل شده
- راحت و سرپایی
- عوارض احتمالی کربوکسی تراپی:
- احساس درد و سوزش (اندک)
- کبودی یا خونمردگی مقطعی در محل تزریق
- ورم خفیف در ناحیه درمان
- احتمال آمفیزم زیر جلدی (تجمع گاز در زیر پوست) به دلیل تزریق نادرست و مقدار زیاد گاز
- نکات مهم:
- تزریق باید توسط فرد آموزش دیده، با دستگاه مخصوص و تنظیم دبی مناسب انجام شود
- نیاز به تکرار در چندین جلسه
8. میکرونیدلینگ (Microneedling)
میکرونیدلینگ یا درمان القا کلاژن در واقع یک روش کم تهاجم است که از وسیلهای مجهز به ردیفهای متعدد سوزن بسیار ظریف استفاده میشود تا زخمهای ریز و کنترل شدهای در پوست ایجاد کند. این زخمهای ریز در پوست فرایند بهبود طبیعی را فعال کرده و به همراه آن تولید کلاژن و الاستین جدید را نیز افزایش میدهد.
- موارد کاربرد: انواع اسکار آتروفیک، اسکارهای مقاوم هیپرتروفیک و چروکهای سطحی بدن
- مزایا میکرونیدلینگ:
- ایمن و موثر برای اکثر رنگهای پوست
- درمان سرپایی
- هزینه کمتر نسبت به روشهایی دیگر
- نتایج پس از چند جلسه قابل مشاهده
- عوارض احتمالی میکرونیدلینگ:
- قرمز و متورم شدن موقت محل درمان
- احتمال بروز کبودیهای اندک
- نکات مهم:
- نیاز به 3-6 جلسه با فواصل 4 - 6 هفته برای نتایج بهتر
- قبل و بعد از درمان نیاز به استفاده از آنتی سپتیک
- عدم قرار گرفتن در معرض آفتاب شدید
9. مزونیدلینگ (Mesotherapy + Needling یا Mesoneedle)
این روش ترکیبی از میکرونیدلینگ و مزوتراپی است که همزمان با ایجاد زخمهای ریز توسط سوزن، محلولهای غنی از مواد مغذی مانند ویتامینها، فاکتورهای رشد، آنزیمها یا اسید هیالورونیک، به داخل لایه میانی پوست تزریق میشود. با این روش جذب مواد مزوتراپی آسانتر شده و بافت اسکار را همزمان از داخل تغذیه میکند.
- موارد کاربرد: عموما برای اسکارهای آتروفیک در ترکیب با روشهای دیگر
- مزایا مزونیدلینگ:
- تحریک کلاژن و تغذیه پوست به صورت همزمان
- عوارض احتمالی مزونیدلینگ:
- قرمزی و تورم موقت
- واکنش احتمالی به محلول تزریق شده (در صورت استفاده از مواد شیمیایی)
- نکات مهم:
- امکان استفاده از محلولهای مختلف برای مزوتراپی و اثربخشی متناسب با ترکیبات و تکنیک تزریق
- نیازمند فرد آموزش دیده و تجربهدار
10. PRP و PRF (پلاسمای غنی از پلاکت و فیبرین)
در این روش از خون خود بیمار پلاسمایی غنی از پلاکت استخراج میشود. PRP حاوی مقادیر زیادی فاکتورهای رشد و سیتوکینهای بازسازی کننده است که با تحریک فیبروبلاستها، کلاژن سازی و بهبود بافت اسکار را باعث میشود. PRF که پلاسمایی با فیبرین غلیظ است، به پوست کمک میکند تا تبدیل فیبرین به ترومبین افزایش یافته و فاکتور رشد بیشتری تولید شود. ترکیب PRP با لیزر ابلاتیو فراکشنال CO2، بهبود کیفیت اسکار آکنه را به همراه داشته و عوارض ناشی از لیزر را کاهش میدهد.
- موارد کاربرد: اغلب اسکارهای آتروفیک، کمک به بهبود سریعتر زخمهای جراحی و کاهش التهاب اسکار، به عنوان روش کمکی در درمان اسکارهای هیپرتروفیک
- مزایا PRP و PRF:
- روش اتولوگ بدون ریسک آلرژی
- بهبود بافت اسکار
- تسریع ترمیم زخم
- یکدست شدن رنگ و سطح اسکار با پوست اطراف
- عوارض احتمالی PRP و PRF:
- درد تزریق
- کمی تورم یا کبودی در محل تزریق برای چند روز
- احتمال اندک عفونت
- نکات مهم:
- معمولا نیاز به چند جلسه درمان
- دارای ساختار ژل مانند
- آزادسازی این روش آهسته بوده و تاثیر طولانیتری دارد
11. درمانهای برگرفته از سلولهای بنیادی
این روش درمان به طور عمده در مرحله پژوهشی قرار دارد و در آن از سلولهای بنیادی مزانشیمی (معمولا استخراج شده از سلولهای چربی یا مغز استخوان) یا محصولات جانبی آن ( مانند اگزوزومها یا محیط کشت سلولی) برای درمان اسکار استفاده میشود. در این روش سلولهای بنیادی با ترشح عوامل ضد التهابی و بازسازی کننده، موجب بازگشت مجدد نظم به فرایند بهبود زخم میشوند.
- موارد کاربرد: در تحقیقات اولیه از این روش بیشتر بر روی اسکارهای پینهای (کلوئید و هایپرتروفیک) تمرکز داشتهاند. در آینده ممکن است بر روی اسکارهای آتروفیک نیز کاربرد داشته باشد.
- مزایا درمان با سلولهای بنیادی:
- در صورت اثبات کارایی
- میتواند به بازسازی طبیعیتر پوست و کاهش دائمی اسکار کمک کند
- استفاده از سلولهای خود بیمار، ریسک رد پیوند را صفر میکند.
- عوارض احتمالی درمان با سلولهای بنیادی:
- هنوز به درستی مشخص نیست.
- نکات مهم:
- این درمانها هنوز استاندارد نیستند و عموما در چارچوب کارآزمایی بالینی انجام میشوند
12. لایهبرداری با TCA (تریکلرواستیک اسید Trichloroacetic Acid Peel)
در این روش از اسید TCA با غلظت بسیار بالا (معمولا 70-100%) به صورت موضعی و نقطهای بر روی اسکارهای فرورفته یا آتروفیک مالیده میشود. این اسید قوی، لایه سطحی پوست درون اسکار را تخریب کرده و یک واکنش التهابی کنترل شده ایجاد میکند تا پوست اقدام به تکثیر کلاژن جدید در محل نماید. به دلیل اثر برجسته سازی و پرکردن فرورفتگی اسکار، سابههای ناشی از انقباض اسکار کاهش یافته و ظاهر آن نیز بهبود مییابد.
- موارد کاربرد: اسکارهای آتروفیک عمقی (عموما ناشی از آکنه) به ویژه اسکارهای Ice-pick و Boxcar
- مزایا لایه برداری با TCA:
- بدون نیاز به تجهیزات گرانقیمت
- موثر بر اسکارهای عمیق
- عوارض احتمالی لایه برداری با TCA:
- قرمزی و تورم موضعی چند روز تا چند هفته
- درد و سوزش در محل مالش اسید
- احتمال ایجاد لکههای پوستی
- احتمال ایجاد زخم در اثر برخورد با نواحی حساس مانند لب، چشم و بینی
- نکات مهم:
- باید توسط پزشک مجرب و در مطب تحت شرایط استریل انجام شود
- بعد از درمان حتما از کرمهای ترمیم کننده و ضد آفتاب استفاده شود
13. لیزر پالسی رنگی (PDL)
لیزر پالس رنگی (Pulsed Dye Laser) نورهای زرد-قرمز ساطع میکند که به شدت توسط گلبولهای قرمز خون جذب میشوند. این لیزر بیشتر برای درمان اسکارهای قرمز و برجسته استفاده میشود. در اسکارهای هایپرتروفیک و کلوئیدی، عروق خونی فراوانی وجود دارند، هدف گیری عروق با این لیزر باعث کاهش رنگ قرمزی و تحریک کلاژن سازی میشود. استفاده از این روش به تنهایی برای اسکارهای هیپرتروفیک معمولا نتیجه خوبی میدهد، اما برای کلوئیدها نیاز به ترکیب با تزریق کورتون یا سایر درمانها دارد. بررسیها نشان داده است که لیزر پالس رنگی، در بهبود نرم شدن، قرمزی، بافت فیبروزی و خارش اسکار موثر بوده و نسبتا بدون عارضه میباشد.
- موارد کاربرد: اسکارهای تازه یا در حال تشکیل با قرمزی زیاد (هیپرتروفیک و کلوئید)، بهترین زمان تاثیری گذاری معمولا 2 تا 4 هفته پس از تشکیل اسکار
- مزایا لیزر پالس رنگی:
- کاهش قابل توجه قرمزی و سفتی اسکار
- کاهش خارش
- درمان نسبتا سریع
- عوارض احتمالی لیزر پالس رنگی:
- کمی احساس گزگز یا سوزش خفیف حین درمان
- ایجاد لکههای بنفش چند ساعت تا چند روز در محل درمان که بعدا محو میشوند
- التهاب کوتاهمدت
- در پوستهای تیره کمی ریسک تغییر رنگ وجود دارد
- نکات مهم:
- بین هر جلسه چند هفته فاصله نیاز است
- معمولا 4 تا 6 جلسه برای مشاهده نتیجه نیاز است
- برای اسکارهای کلوئیدی مقاوم، باید همزمان تزریق کورتون به داخل ضایعه انجام میشود
آیا همه اسکارها نیاز به درمان دارند؟
خیر، همه اسکارها نیاز به درمان ندارند. در بسیاری از موارد، اسکارها با گذشت زمان بهطور طبیعی کمرنگتر، نرمتر و کمتر قابلمشاهده میشوند، بهویژه اگر سطحی یا کوچک باشند. اما در برخی شرایط، درمان اسکار ضرورت پیدا میکند. مواردی که درمان اسکار توصیه نمیشود:
- اسکارهای نازک، همرنگ پوست و بدون علائم آزاردهنده
- اسکارهای خطی پس از جراحیهای تمیز و بدون عارضه
- اسکارهایی که از نظر ظاهری برای فرد آزار دهنده نیستند
- اسکارهای قدیمی که تغییر یا رشد جدیدی ندارند و مشکلی ایجاد نمیکنند
مراقبتهای لازم پس از درمان اسکار صورت و بدن
پس از درمان اسکار (چه در ناحیه صورت و چه بدن)، رعایت یک سری مراقبتها بسیار مهم است تا نتایج درمان حفظ شود، بهبودی سریعتر باشد و از ایجاد اسکار جدید یا عوارض جانبی جلوگیری شود. در ادامه، مراقبتهای لازم را برای شما بیان میکنیم:
- محافظت در برابر آفتاب
- عدم دستکاری ناحیه درمان شده
- مرطوب نگه داشتن پوست
- پرهیز از مصرف محصولات محرک
- جلوگیری از تعریق زیاد و ورزش سنگین
- پرهیز از آرایش
- استفاده منظم از داروها یا کرمهای تجویزی
- صبر و تداوم در درمان